خواب چه می بینی ؟

         پروانه ها باز گشته اند . . بیدار شو . . .

هنوز هم دوستی تا ندارد . .

               قاصدکها جهان را تسخیر کرده اند . .

بیدار شو . . .

           دور نبود اینهمه راه ؟ !

                         که دورتر رفتی . . .

شب ها بی ستاره مانده اند . .

                      بیدار شو . .

بین ما سکوت سنگینی ست . . .

                   دیگر کسی نیست که

                         شادی های نداشته اش را

قسمت کند . . .

               بیدار شو . . 

حتی مرگ هم تردید دارد از بردنت . .

چرا که می داند

         بی تو جایی از جهان

                     تهی می ماند از

آنهمه مهربانی و سخاوت خنده و

                                      عشق . .

بیدار شو . . .

       باور نمی کنم . . . که نباشی . . .

تو صدای مرا می شنوی

                       بیدار شو . . .

تا تلخ نشوند

        سعادت های شیرین

                      دخترکان و پسران .

( امیر بابک یحیی پور )

      برای لحظه هایی که بی تفاوت

                              از کنار عمرم می گذرند . . .

و همه آنهایی که

       کنار خوشبختی ی معصوم من

                                        نشسته اند . .

                                       چشم می زنند . .

                                          تخم مرغ می شکنند . .

                                                طلسم می سازند . .

و به خیال خویش

            هجوم می آورند به هستی ی من . . .

                                                 من خسته ام .. .

لبریزم از هزار جادوی بی اثر . . .

                              می دانی . . .

          من به هیچ طلسمی سنگ نمی شوم . .

                                     قلب من تا می زند . . .

                                             گرم و سرخ می ماند . . .

من همیشه عاشق می مانم ...

              و آنان همواره در رقص مضحک خویش

                       کنار آتش های ذهن مسمومشان

                              تنها تن خویش فرسوده می کنند و

   لاشخورها را

               در آسمانشان

                          خواهند یافت .

       ( امیر بابک یحیی پور )                                                                           

دلم را پر می کنی از

                حس پر رنگ تردید . . .

نشسته ام  بروی مبل . .

         سر می گردانم بسوی پنجره ی قدی بالکن . .

باران باریده است . . .

          برگهای سبز و نیمه زرد درختان

                                 خیس و شفاف است . . .

هوای تاریک روشن عصر . . .

           بوی هوای تازه ی باران زده . . .

تا رفتن راهی نیست . . .

                تو . . . کم رنگ می شوی . . .

                                          آرام و بی صدا . . . می روی . .

و من نگاهت می کنم . . .

                   چون کسی

                    که به سرنوشت محتوم خویش  می نگرد . .

مستاصل و وامانده . . .

                     نه . . . !

                              تو مرا . . .

                                      دوست نداشتی .

( امیر بابک یحیی پور )

. . . . .

. . . . جفت گیری ی گلها . . .

                     . . . سلام . . . سلام . . .

 . . . او هیچوقت زنده نبوده است . . .

                       در کوچه باد می آید . . .

ای یار . . ای یگانه ترین یار . .

                چه ابرهای سیاهی . . .

ستاره های عزیز . .

                 ستاره های مقوایی ی عزیز . .

            وقتی در آسمان دروغ وزیدن می گیرد . . .

. . . . . . . .

من سردم است

              من سردم است

                            و انگار . . . . . . . .

. . . . . . .

         آن شراب مگر چند ساله بود ؟ . . .

. . . . . . .

          زمان چه وزنی دارد . . .

                        گوشت های مرا می جوند . . .

من سردم است . . .

           . . . . . . . . .

        من عریانم . . عریانم . . عریانم . .

                 مثل سکوت میان کلام های محبت . . .

و زخم های من. . . .

               . . . . . . . .

                             سلام ای شب معصوم !

- که چشمهای گرگ های بیابان . . . .

                      . . . . . . .

                                     لانه ی ماران . . .

. . . . . . .

          می بوسند . . . .

                    . . . . . طناب دار . . . .

         . . . . . چرا نگاه نکردم . . . ؟

                     عروس خوشه های عقاقی . . .

. . . . . . . . .

         دست های تو ویران خواهد شد . . . .

. . . . . . . .

          انسان پوک پر از اعتماد . . .

                               . . . . .

                    وقت جویدن سرود می خوانند . . .

        وقت خیره شدن می درند . . .

. . . . . .

                 . . . . . . . .

 من از کجا می آیم . . . . ؟

             من از کجا می آیم . .؟

                 . . . . . به بوی شب آغشته ام . . .

چه مهربان بودی ای یار . . ای یگانه ترین یار

          چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی . . .

زبان گنجشکان در کارخانه می میرد . . .

                     . . . . . . . . . .

                            که روی صدایم

                                  - نماز می خوانند . . .

. . . . .

      جنازه های ساکت متفکر . . .

                    . . . . خوش برخورد . . خوش پوش . .

                                                                     - خوش خوراک . .

. . . . . . . .

           سلام ای غرابت تنهایی . . .

                             . . . . . . . .

      نگاه کن که چه برفی می بارد . . . . "

                          تعبیر می کنم . .

                            همه خوابهای شیرین تو را . . .

ای همه هستی ی من

                         رویا بباف . .

                                     من . .

                          غول چراغ جادوی تو هستم .

( امیر بابک تو)

       پری ی دریاها نبودی . . .

                   نه ملکه ی ابرها . . .

                             نه به معصومیت ملائک . . .

تو . . . تاج انار بر سر نداشتی

                    و شکوفه های بهار نارنج

                                   عطر پیراهن تو نبود . . .

تو شبها ستاره ها را

               به طلسمی

                      خاموش می کردی . .  

            و ماه را همیشه زنگار بسته

                                     می خواستی . . .

می پنداشتی که زیبایی

                   اما . . . زیبایی ی تو همیشه

                                    وقف دیگران بود . . .

تو لذت می بردی

              تو می خواستی که دیده شوی . . .

                                شنیده شوی . .

                                        لمس شوی . . .

و گوش گرگها بسیار تیز بود . . .

        خفاشها در تاریکی هم می دیدند . . .

                             و کفتارها در کمین بودند . . .

نه گرگها می ماندند . .

            نه خفاشها . .

                  و نه آن دیگران . . .

تنها خمار خوردن خون تو بود . .  .

          در برق چشمهای حریص و درنده ی آنها . .

و تو خود . . . 

    تشنه ی دریده شدن بودی . . .

                         بی آنکه ببینی

               دستهای عاشق من

                                  تنها می ماندند . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

دیگر نمی ترسم

                   که تو را

                          از دست بدهم . . .

دیگر برایم هیچ چیز

                      مهم نیست . . .

من عاشق می مانم

   و راه خویش را می روم

      تو هر جور که می خواهی باش . . .

           خداحافظ . . برای همیشه . . عشق من .  

( امیر بابک یحیی پور )

    منتظر معجزه ای ست

          دستهای عاشق من

                        اعجازی مکرر است . .

کنار تو سم ضربه های 

     اسبهای غبار آلود چشمان من

          نگاه مرا تا ماورای مرزهای دور دست

                                                 می برند . . .

آنجا که تکه های نقره ای ماه

             مرواریدهایی شوند

                 تا گلوبندی از رویا و خوابی اثیری

 بر سینه ی مهتابی ی تو

                            بیاویزند . . .

بر دل کوه ها

     کنار رودخانه ها

       هر کجا که جنگلی ست

                      آتشی ست  برافروخته 

                                          از برای تو . . .

و خاطره ای ست

            بجای مانده

                    از گرمی ی آغوش تو . . .

( امیر بابک یحیی پور )

         میان کلماتی درهم

                         گم می شود . . .

وقتی به بوسه ای کوتاه

           به تو نزدیک می شوم . . .

خفته ای آرام

           و دور که می شوم

                 دستان کشیده ات

مرا به آغوشی پرنیاز

                 دعوت می کند . . .

من می روم . . .

      گل نوشکفته ی باران زده ات

                           از کنار من می رود . . .

هزار آغوش

         سراب وار

                 تو را به خود می خواند . . .

دلم فشرده می شود . . .

        رنگهایی که شره می کنند . . .

بوم هایی که در

         کج و معوج ثانیه ها

                      تاب می خورند . . .

تو میان ستارگان

          چرخ می زنی . . .

              خم می شوی . . . برمی خیزی . . .

غلت می زنی . . .

         می چرخی . . .

           رقص خیال انگیزی میان

                 خرده ستاره های کهکشانی دور . . .

- ببخشید شما یه پری دریایی ندیدید

                 که میون آسمونا دنبال

                               یه اقیانوس بگرده . . . ؟ ! -

خسته ای . . .

     دیگر چشمهایت باز نمی شوند . . .

                         به خواب می روی . . .

به سختی نفس می کشم . . .

               دست در دست من . . .

می چرخی

     از من دور می شوی . .

       با چرخشی دیگر در آغوشم جای می گیری . . .

هوای سردی ست . .

          هیچکس نیست . . .

                یقه ام را بالا می دهم

                                  می روم . . .

                                     و برف . . .

                                             می بارد . . .

 ( امیر بابک یحیی پور )

                 معجزه ای ست

                     از رنگ و شعر و ترانه . . .

چه جای تردید است ؟

                 چه جای دوگانگی ؟

که رمالان امروزی . . .

       در دکانی رنگارنگ . . .

           روح آدمیان به یغما می برند . . .

می بینی . . . ؟ !

 حتی شعرهای مرا . .

               عشق مرا . . .

و نیرنگشان بسیار ساده ست . . .

              ابتدا تزریق تردید . .

    ـ چونان که می پنداری همگان بیمارند ـ

و سپس دسیسه ای

           به هزار شعبده ی چرب زبانی

                                     برای علاج هیچ . . .

چندان که زمین و زمان و

                     گذشته و حال و آینده . . .

همسر و مادر و فرزند و دوست . . .

          ماه و کائنات و

                    شهاب سنگ و

                               انرژی های کیهانی . . .

استالاگمیتو . . گوش ماهی و سنگهای رنگارنگ . . .

            متهم به تاثیری شگرف در

                     پریشان حالی ی تو می شوند . . .

دریغا که اینهمه تضاد . . .

             تنها زائیده ی دروغی بیش نیست

                                 که علم ناقص آنان را

در این بازار مکاره . . .

           خریدارانی ساده دل

                       روح و جان و زندگی خویش

                                      هزینه می کنند . . .

( امیر بابک یحیی پور )

            شب هنوز پابرجاست .

( امیر بابک یحیی پور )